Posts tagged Prime

PHP 5.3.3 i konstruktor

Podczas pracy nad frameworkiem napotkałem na bardzo dziwny błąd (jak mi się wtedy wydawało). Miałem klasę “Index” i metodę “index”. Podczas tworzenia instancji klasy ciągle mi się uruchamiała automatycznie ta metoda. Doszedłem chyba po 2 godzinach do tego, że to nie błąd tylko feature. Już tak dużo czasu minęło, że zapomniałem, że PHP traktuje metody o takiej samej nazwie jak klasa jako jej konstruktor. Trochę mnie to załamało, bo moje MVC jest oparte o takie założenie, a twórcy PHP zostawili taką możliwość jako wsteczną kompatybilność.

Na szczęście doczytałem, że od wersji PHP 5.3.3 zmieniło się zachowanie szukania konstruktorów i teraz tego typu metoda traktowana jest jako zwykła metoda a nie jako konstruktor. Uff!

Wydajność dostępu do pól klasy

Przedstawiona teoria dotyczy wielu języków interpretowanych… m.in PHP i Python.

Jeżeli posiadasz złożone klasy zawierające wiele pól (czy to statycznych i dynamiczny) i w swoich metodach wykorzystujesz je dosyć często, np w ten sposób:

	public static function fetchAll($query = null, $args = array())
	{
		$sql = 'SELECT ' . static::$_columns . ' FROM ' . static::$_table . (isset(static::$_joinLeft[static::$_table]) ? static::$_joinLeft[static::$_table] : null);

		if ($query) {
			$sql .= ' WHERE ' . $query;
		}

		$collection = array();

		if (empty(self::$_selectQuery[static::$_table]) || self::$_selectQuery[static::$_table] != $sql) {
			self::$_selectStatement[static::$_table] = Database::getInstance(static::$_database)->prepare($sql);
			self::$_selectQuery[static::$_table] = $sql;
		}

		foreach($args as $k => $v) {
			self::$_selectStatement[static::$_table]->bindValue($k+1, $v);
		}

		self::$_selectStatement[static::$_table]->execute();

		// --

 		return $collection;
	}

to w takim przypadku system będzie każdorazowo musiał odpytać do pamięci o to pole. Niestety ale tak to działa. Można znacznie przyspieszyć wykonywanie tego kodu poprzez stworzenie lokalnej wartości, tak aby nie było konieczności każdorazowego odwoływania się do klasy. Zrobiłem szybki test w którym stworzyłem 4 klasy:

class A {

	public static $_a = 4;

	public function a() {

		$a = self::$_a;
		$b = self::$_a;
		$c = self::$_a;
		$d = self::$_a;
		$e = self::$_a;
		$f = self::$_a;

	}
}

class B {

	public static $_a = 4;

	public function a() {

		$local = self::$_a;
		$a = $local;
		$b = $local;
		$c = $local;
		$d = $local;
		$e = $local;
		$f = $local;

	}
}

class C {

	public $_a = 4;

	public function a() {

		$a = $this->_a;
		$b = $this->_a;
		$c = $this->_a;
		$d = $this->_a;
		$e = $this->_a;
		$f = $this->_a;

	}
}

class D {

	public $_a = 4;

	public function a() {

		$local = $this->_a;
		$a = $local;
		$b = $local;
		$c = $v;
		$d = $v;
		$e = $local;
		$f = $local;

	}
}

Jak widać nie robią one nic niesamowitego, ale robią w zasadzie to samo… tylko, że w różny sposób:

Test polegał na utworzeniu instancji i wywołaniu na każdej instancji 1 mln razy metody a()

Wyniki są następujące:

dla Windows

A: static 1.1116s
B: static with local 0.6764s
C: dynamic 0.9799s
D: dynamic with local 0.6258s

Jak widać, poprzez utworzenie zwykłej zmiennej, która ma dostęp lokalny uzyskujemy prawie 2x przyspieszenie wykonywania kodu.

Wydajne aplikacje w PHP

Jeżeli nasza aplikacja pracuje pod dużym obciążeniem odpowiednie zoptymalizowanie jej jest kluczowe.

W tym artykule chciałbym zaprezentować różne często popełniane błędy w podejściu do pisania aplikacji w języku PHP a także sztuczki i propozycje, które poprawiają wydajność. Postaram się pokazać jak różne niewydajne elementy zastąpić elementami wydajnymi. Niektóre zabiegi są naprawdę bardzo proste a poprawiają wydajność aplikacji nawet kilkukrotnie (oczywiście w skali makro). Aby zobaczyć różnicę w wydajności będę konkretne operacje powtarzał w pętli po 100 lub 1000 razy, żeby uzbierał się odpowiedni czas na testowanie. Pozwoli to odwzorować przeciętne obciążenie strony.

Maszyna testowa:

Procesor: P4 3,2 GHz (s478 Northwood)
Pamięć: 2 GB DDR Dual (Kingston)
Dysk: 2x 60GB WD (Raid 0, SATA)
Płyta: Abit IC-7g

Windows Vista, XAMPP (PHP 5.3)

Elementy obciążające PHP

Przygotowuje sobie w międzyczasie implementację ActiveRecord do środowiska Prime. Jednym z elementów założenia jest zwrócenie listy obiektów (aktywnych rekordów), z których każdy posiada zestaw wartości (kolumny wiersza) oraz metody. W zasadzie jest instancją takiego samego obiektu jak element potomny.

zwykłe wykonanie kodu, który za pomocą PDO, wykonuje zapytanie do bazy i zwraca po prostu tablicę z wynikami przy 1000 wywołaniach:

Mniej więcej wygląda to tak:

	public function select($where = null, $args = array()) {

		$sql = 'SELECT ' . $this->_columns . ' FROM ' . $this->_table;

		if ($where) {
			$sql .= ' WHERE ' . $where;
		}

		$data = array();

		$stmt = $this->_dbh->prepare($sql);

		foreach($args as $k => $v) {
			$stmt->bindValue($k+1, $v);
		}

		$stmt->execute();

		while ($row = $stmt->fetch(PDO::FETCH_OBJ)) {
			$data[] = $row;
		}

		$stmt->closeCursor();

		return $data;
	}

I teraz test:

$Test = new Test();
for($i=1;$i<1000;$i++)
	$a = $Test->select();

Jak widać. Klasa wykonuje odpala zapytanie 1000 razy i zwraca obiekt z wynikami. Obiekt PDO typu FETCH_OBJ

To daje średni czas: 0,688 sekundy

Problem zaczyna się gdy zwrócona lista nie ma być zwykłą listą wyników lecz listą obiektów tej klasy. Przedstawia się to mniej więcej tak

public function findAll($conditions = '', $arguments = array(), $order = '', $limit = '')
 	{
		$add = null;

		if (strlen($order) > 0)
 			$add .= ' order by '.$order;

		if (strlen($limit) > 0)
 			$add .= ' limit '.$limit;

		$rows = $this->_select($conditions, $arguments, $add);

		$classname = get_class($this);
 		$retval = array();

		foreach($rows as $row) {
			$obj = new $classname();
 			$obj->loadFromArray($row);
 			$retval[] = $obj;
		}

 		return $retval;
 	}

I test:

$Test = new Test();
for($i=1;$i<1000;$i++)
	$a = $Test->findAll();

W takim oto zestawieniu czas wynosi średnio: 5,1265 sekundy

Ups! Chyba trochę za dużo. Zaczęły się więc poszukiwania “wąskiego gardła”. Jak widać, w pętli metody findAll tworzy się za każdym razem obiekt tej samej klasy (żeby rezultat był active recordem) Dotarłem więc do konstruktora, którzy wygląda tak:

	public function init($classname, $conditions = '', $order = '')
 	{
 		if (isset($this))
 			$obj = &$this;
 		else
 			$obj = new $classname();

 		if ($obj->table == '')
 			$obj->table = strtolower($classname);

 		if ($obj->data === false)
			$obj->clear();

		require_once 'Database.php';
		$this->_dbh = Database::getInstance();
 	}

Mamy tu jedną bardzo istotną rzecz: “require_once”. Każdy programista PHP wie do czego ta instrukcja służy ale jednak jak widać nie zawsze wiadomo jak właściwie ją zastosować. “_once” zapewnia nam, że ponowne wywołanie tej instrukcji już się nie wykona jeśli wykonało się wcześniej. Jeśli napisałbym “require” to za każdym razem require tego pliku by się wykonywał. Jakie to ma znaczenie dla aplikacji?

W sieci można znaleźć wiele testów mających na celu wykazanie wyższości jednego nad drugim, jednakże wiele z tego zależy od użytych systemów dodatkowych takich jak APC, systemu operacyjnego, sprzętu, buforowania dysku i pamięci podręcznej, itd – takie testy nie są zbyt pomocne jeśli nie można do końca przewidzieć środowiska którym aplikacja będzie pracować. Teoretycznie, “require” czy też “include” powinny być szybsze od swoich odpowiedników “_once”, ale trzeba wziąć pod uwagę ich zastosowanie.

Jeżeli taki test przeprowadzony jest wewnątrz aplikacji (tak jak u mnie), to “require” przegrywa na całej linii: Dla porównania:

1000x wykonany require_once: 3,423 sekundy
1000x wykonany require 6,356 sekundy

Jednak trzeba na problem spojrzeć z innej strony. W takim przypadku warto stosować zawsze funkcje “_once” gdyż:

  1. Działa ona szybciej gdyż nie wykonuje ponownie załączonego kodu
  2. Zapewnia, że aplikacja nie wyłoży się w momencie załadowania pliku jeszcze raz (bo się po prostu drugi raz nie załaduje – będzie już rezydowała w pamięci dla danego czasu życia aplikacji)

Gdy jednak spojrzy się na to pod względem testu całej aplikacji, tzn “1000x żądanie odpyta się skrypt” a nie “1000x skrypt odpyta plik” to wtedy warto zastosować “require” gdyż jest szybsze. Dokładniej przedstawić takie scenariusze:

  1. 1000 użytkowników -> request -> skrypt (załączenie pliku “A.php”)
  2. 1 użytkownik -> request -> skrypt (1000x załączenie pliku A)
  3. 1 użytkownik -> request -> skrypt (załadowanie 1000 różnych plików)

Jak należy postąpić w przypadku w/w scenariuszy?

1) Jeżeli pojawi się wiele requestów skryptu, który załącza sobie podelementy samego siebie ale tylko RAZ (np jakieś klasy do obsługi bazy, do obsługi wyjątków itd, i robi to tylko raz w ciągu działania aplikacji – użyj “require

2) Jeżeli jeden użytkownik uruchomi skrypt, który gdzieś ma 1000x załączenie tego samego pliku, użyj “require_once

3) Jeżeli jeden użytkownik uruchomi skrypt, który gdzieś ma załączenie 1000 różnych plików użyj “require” (jeśli robi to tylko raz, lub “require_once” jeśli robi to wiele razy)

Wszystko to sprowadza się do bardzo prostej konkluzji, która mówi, że używanie funkcji “require” jest jak widać dosyć czasochłonne, więc należałoby to robić jak najrzadziej.

Omawianą klasę do obsługi ActiveRecord wystarczy więc przerobić tak, aby nie robiła “require” za każdym razem gdyż jest to niepotrzebne. Jeżeli w swojej aplikacji przewidujesz, że ta klasa będzie używana w 99% przypadków to załącz ją do “rdzenia”

Zatem, gdy usunę tylko ten require z konstruktora, co prezentuje się tak:

	public function init($classname, $conditions = '', $order = '')
 	{
 		if (isset($this))
 			$obj = &$this;
 		else
 			$obj = new $classname();

 		if ($obj->table == '')
 			$obj->table = strtolower($classname);

 		if ($obj->data === false)
			$obj->clear();

		$this->_dbh = Database::getInstance();
 	}

Wynik testu zmienia się na: 0,913 sekundy

Przed zmianą było to: 5,1265 sekundy

A więc widać, że znaczący miało to wpływ.

Poprawianie wydajności

Udało nam się poprawić czas. Podstawowe zwrócenie wyniku przez PDO przypomnę, że było to: 0,688 sekundy

Zwrócenie obiektu danej klasy zdecydowanie opóźniło czas, ale dzięki różnym zabiegom udało się zejść z 5,1265 sekundy do 0,913 sekundy

Ale czy da się zrobić coś więcej? Tak.

Zacytuję jeszcze linijkę:

foreach($rows as $row) {
			$obj = new $classname();
 			$obj->loadFromArray($row);
 			$retval[] = $obj;
		}

Chcemy zwrócić tablice activerecordów, które są de facto obiektamy tej samej klasy. Po co jednak za każdym razem tworzyć nowy obiekt? Czy nie lepiej byłoby skopiować go i podmienić tylko wartości? Tutaj z pomocą przychodzi nam polecenie “clone“. Clone tworzy nam dokładną kopię danego obiektu jednak w postaci zupełnie osobnej, niezależnej instancji. Tworzy się dokładna kopia takiego obiektu i możemy na nim pracować zupełnie niezależnie – ale dzięki temu nie musimy tworzyć całej klasy od nowa, uruchamiać konstruktorów itd itd. Jak to wpływa na wydajność? Gdy zastąpimy tworzenie obiektu klonowaniem:

foreach($rows as $row) {
			$obj = clone $this;
 			$obj->loadFromArray($row);
 			$retval[] = $obj;
		}

Czas wykonania skryptu spada do: 0,804 sekundy

Nieźle? Praktycznie dotarliśmy do wyniku klasy, która robi tylko zwykłe zapytanie. Tak naprawdę w tym momencie nie musimy się już przejmować optymalizacją funkcji w klasie gdyż obciążenie będzie już wynikało tylko z tego, że sama klasa jest bardziej skomplikowana jako struktura. Na to już nic poradzimy. Widać jednak, że dzięki kilku prostym sztuczkom udało się bardzo mocno zoptymalizować działanie takiej aplikacji.

Prime – Request

Witam w serii artykułów opisujących implementację komponentów budujących zintegrowany system Prime.

Zacznij od przeczytania artykułu wstępnego jeśli tego nie zrobiłeś.

Z punktu widzenia użytkownika na początku pojawia się “żądanie“. Obsługą żądań zajmuje się komponent o nazwie “Request

Pola

Komponent posiada pola w których przechowuje wartości o żądaniu.

  1. Informacje o danych POST
  2. Informacje o danych GET
  3. Informacja o adresie żądania
  4. Informacja o ciasteczkach
  5. Informacja o parametrach adresu (coś podobnego do Zend’a)
private $_requestUri = null;
private $_post = null;
private $_get = null;
private $_cookie = null;
private $_paramAssoc = null;
private $_paramEnum = null;

Info! Można zauważyć, że dla parametrów adresu przewidziane są dwa pola. Pole paramAssoc będzie przechowywało wartości w postaci tablicy asocjacyjnej. Natomiast paramEnum będzie przechowywało wartości w postaci numerycznej. Obrazując to na przykładzie:

Jeżeli zostanie wywołany taki adres:

http://www.mojastrona.pl/przegladanie/kategoria/nazwa/AGD/strona/1/

Dla nieobytych z rozwiązaniami Zend’a można to podzielić w taki sposób:

  • <= kontroler
  • <= akcja
  • <= nazwa parametru pierwszego
  • <= wartość parametru pierwszego
  • <= nazwa parametru drugiego
  • <1> <= wartość parametru drugiego

Tablice paramAssoc i paramEnum przechowują tylko nazwy i wartości parametrów z tym, że w taki oto sposób:

Gdybyśmy wypluli zawartość tablicy paramAssoc:

Array
(
    [nazwa] => AGD,
    [strona] => 1
)

Gdybyśmy wypluli zawartość tablicy paramEnum:

Array
(
    [0] => nazwa,
    [1] => AGD,
    [2] => strona,
    [3] => 1
)

Mam nadzieję, że widać na czym polega różnica. Po co to rozbicie? Za chwilę wyjaśnię.

Metody

Komponent oferuje dostęp do poniższych metod:

 // Pobieranie adresu żądania
public function getUri()

// Pobranie parametru
public function getParam($param = null, $default = null)

// Pobranie wartości post
public function getPost($param = null, $default = null)

// Pobranie wartości get
public function getGet($param = null, $default = null)

// Pobranie informacji czy zostało wykonane żądanie POST
public function isPost()

Implementacja

Przy tworzeniu instancji obiektu Request uruchamiany jest konstruktor

function __construct() {
	$this->_requestUri = $_SERVER['REQUEST_URI'];
	$this->_post = $_POST;
	$this->_get = $_GET;
	$this->_cookie = $_COOKIE;

	$this->_requestUri = trim(str_replace('?' . $_SERVER['QUERY_STRING'], '', $this->_requestUri), '/ ');
}

Nie ma tutaj nic bardzo magicznego. Do odpowiednich pól zapisywane są wartości z odpowiednich tablic. Jedyny bardziej skomplikowany kawałek kodu (linijka 7) polega na tym by z requestu usunąć parametry tzw “Query String” – czyli te parametry po znaku “?” w adresie. Mamy je zapisane w tablicy GET i nie są one nam w adresie potrzebne. Nie znaczy to, że są niedostępne w frameworku. Chodzi o to by komponent zrozumiał o jakie żądanie chodzi i właściwie sobie podzielił elementy.

Kolejną ciekawą metodą wartą wyjaśnienia jest getParam

public function getParam($param = null, $default = null) {
	if ($param === null) {
		return $this->_paramAssoc;
	}

	if (is_int($param)) {
		if (isset($this->_paramEnum[$param])) {
			return $this->_paramEnum[$param];
		} else {
			return $default;
		}
	} else {
		if (isset($this->_paramAssoc[$param])) {
			return $this->_paramAssoc[$param];
		} else {
			return $default;
		}
	}
}

Pierwszym argumentem jest nazwa parametru. I teraz własnie wyjaśnię wykorzystanie osobnych tablic paramAssoc i paramEnum

Jeżeli żaden argument nie zostanie przekazany to metoda zwróci całą tablicę wszystkich parametrów. Jeżeli natomiast przekazany argument będzie liczbą całkowitą to zostanie pobrana wartość z tablicy paramEnum. W przeciwym wypadku z tablicy paramAssoc.

Drugi parametr służy do tego by zwrócić wartość domyślą jeśliby żądany parametr nie istniał.

Przykład:

$this->getParam(0)

Zwróci w naszym przypadku wartość “nazwa”

$this->getParam(1)

Zwróci w naszym przypadku wartość “AGD”

Jeżeli jednak zamiast wartości numerycznej zażądamy parametru po nazwie to:

$this->getParam('kategoria')

Zwróci “AGD”

Używanie parametrów po nazwach jest zalecane gdyż nie wprowadza zamieszania i wiadomo na pewno którą wartość pobieramy. Wywołanie

$this->getParam('AGD')

Zwróci NULL gdyż nie ma parametru o takiej nazwie. Jest to tylko wartość parametru kategoria.

Co w przypadku gdyby ktoś nie podał kategorii a chcemy aby system domyślnie coś pod ten parametr podstawił, żeby już nie trzeba było tego sprawdzać? Wtedy używamy drugiego argumentu:

$this->getParam('strona', 1)

Jeżeli ktoś poda parametr “strona” to zostanie on użyty. W przypadku braku parametru “strona” zostanie zwrócona wartość 1.

Metody getGet oraz getPost działają w zasadzie identycznie jak getParam. Z tą różnicą, że przyjmują parametry jedynie jako nazwy (nie można ich pobierać w sposób numeryczny)

To w zasadzie tyle. Komponent posiada jeszcze kilka metod odpowiedzialnych za komunikację z komponentem “Request”, który będzie bohaterem kolejnego odcinka, ale nie będę ich tu przedstawiał gdyż nie są one istotne do zrozumienia działania komponentu.

Pełny kod źródłowy

_requestUri = $_SERVER['REQUEST_URI'];
		$this->_post = $_POST;
		$this->_get = $_GET;
		$this->_cookie = $_COOKIE;

		// Cleanup data
		$this->_requestUri = trim(str_replace('?' . $_SERVER['QUERY_STRING'], '', $this->_requestUri), '/ ');
	}

	public function getUri() {
		return $this->_requestUri;
	}

	/**
	 * Get param by name or index. Having user/info/id/4 is posibly to get
	 * value of "id" param by getParam('id') is equal to '4' or getParam(0) is
	 * equal to 'id' or getParam(1) is equal to '4' and getParam('4') is not a
	 * parameter. Optionally if param doesn't is not perform a default value:
	 * while getParam('b') doesn't exists getParam('b', 'Hello') will return
	 * 'Hello'
	 * @param mixed $param Param name of Index
	 * @param mixed $default Use if param is not set0
	 * @return string Requested param value
	 */
	public function getParam($param = null, $default = null) {
		if ($param === null) {
			return $this->_paramAssoc;
		}

		if (is_int($param)) {
			if (isset($this->_paramEnum[$param])) {
				return $this->_paramEnum[$param];
			} else {
				return $default;
			}
		} else {
			if (isset($this->_paramAssoc[$param])) {
				return $this->_paramAssoc[$param];
			} else {
				return $default;
			}
		}
	}

	public function setParamEnum($param) {
		$this->_paramEnum = $param;
	}

	public function setParamAssoc($param) {
		$this->_paramAssoc = $param;
	}

	public function setParam($param, $value) {
		$this->_paramEnum[] = $value;
		$this->_paramAssoc[$param] = $value;
	}

	public function getPost($param = null, $default = null) {
		if ($param === null) {
			return $this->_post;
		}

		if (isset($this->_post[$param])) {
			return $this->_post[$param];
		} else {
			return $default;
		}
	}

	public function getGet($param = null, $default = null) {
		if ($param === null) {
			return $this->_get;
		}

		if (isset($this->_get[$param])) {
			return $this->_get[$param];
		} else {
			return $default;
		}
	}

	/**
	 * Zwraca info czy był POST
	 * @todo zrobić to lepiej
	 */
	public function isPost() {
		if ( ! empty($_POST)) {
			return true;
		} else {
			return false;
		}
	}
}

Możesz użyć tej klasy i wywołać ją samodzielnie. Zobaczyć jak działa i jak się zachowuje.

Na koniec pytanie – zagadka: Czy pobieranie parametrów w postaci tablicy numerycznej ma w ogóle sens i jest przydatne? Czekam na komentarze w tej sprawie.

Pozdrawiam.

Prime

Tak to jest, że czasem aby pójść dalej trzeba zawrócić i wybrać inną drogę. Tak samo jest z rozwijaniem umiejętności, projektów i celów sobie postawionych. GRAD Framework był rozwijany tylko przeze mnie a inicjatywa postała z chęci lepszego zrozumienia Zend Framework. ZF rozwija się bardzo szybko, rośnie do niebagatelnych rozmiarów i często przy pierwszym “starciu” z nim można się przerazić. GRAD rozwijał się w taki sposób, że “to co jest fajne w zendzie” starałem się zaimplementować do GRADA jednak nie korzystając w ogóle z tego jak kod w Zendzie jest napisany. Myślę, że mogę śmiało stwierdzić, że część rzeczy działa nawet lepiej i na pewno szybciej. GRAD Framework przyjął się bardzo dobrze w kilku środowiskach developerskich (zawodowych i amatorskich). Otwarcie projektu na innych pozwoliło mi na spojrzenie na framework z dystansu, dowiedziałem się wielu rzeczy o usability oraz o rzeczach, które w nim działają słabo lub czego w nim brakuje.

Z kolei z inicjatywy dalszych badań nad frameworkami takimi jak Code Igniter czy później Kohana, oraz badań nad frameworkiem Symfony, zrodziła się idea podobna do “GRAD’owej” a mianowicie Luna Framework. Niestety okazało się przy dalszym badaniu, że idea wykracza poza to do czego ludzie się przyzwyczaili przez co była zbyt “niestandardowa” aby programista chętnie do tego przysiadł i zgłębił jego założenia. Robienie kolejnego framework’a który robi wszystko inaczej wydała się bez sensu dlatego projekt porzuciłem.

Kilka miesięcy potem analizując ponownie GRAD’a, Lunę oraz powstający system CMS (który kiedyś zaprezentuję) oraz analizując kierunki którymi podąża ZF oraz to jak rozwija się PHP stworzyłem ideę zintegrowanego systemu pod nazwą Prime. W tej chwili pracuję nad rozwojem frameworka wykorzystującym komponenty w zwarty sposób. Tzn, idea polega na czymś zupełnie przeciwnym do założeń ZF. Framework stanowi całość – nie ma w nim w zasadzie rzeczy opcjonalnych. Dzięki temu system działa bardzo szybko i zajmuje niewiele pamięci. Ponadto pozwala na dzielenie swoich komponentów między wieloma aplikacjami. Podobnie jak w GRAD system będzie pozwalał na uruchamianie wielu aplikacji na tym samym czasie. Ponadto zintegrowany system będzie szybszy i czytelniejszy. (Zaprezentuję wkrótce porównanie wydajności).

W kolejnej serii artykułów zaprezentuję sposób w jaki zaimplementowane są poszczególne elementy systemu a na końcu dojdziemy do pełnej integracji całego komponentu.

Postaram się zaprezentować w kolejnych odcinkach:

  1. Prezentacja poszczególnych części systemu i wyjaśnienie ich najważniejszych elementów
  2. Tworzenie projektu w NetBeans IDE
  3. Podłączanie do swojego projektu pakiet frameworka Prime
    a) Tworzenie “externala” dla projektów wersjonowanych w SVN
    b) Tworzenie zrzutu (checkout) dla projektów, które nie są wersjonowane
  4. Uruchomienie “Hello world” opartego o framework
  5. Zaawansowane funkcje systemu

Info! Będę używał do prezentacji środowiska NetBeans tylko dlatego, że mi ono odpowiada. Do zrealizowania i zrozumienia tematu możesz używać dowolnego innego środowiska (np Eclipse) czy nawet zwykłego edytora z kolorowaniem składni (np Notepad++). Podobnie z SVN. Możesz użyć samodzielnego klienta (np Tortoise SVN) do ściągania repozytorium. Ja używam NetBeans dlatego, że jest tam “All in One”. Jeżeli, na którymś etapie pojawią się problemy to oczywiście chętnie pomogę.

Zapraszam do artykułów

  1. Request
Go to Top